De verandering van Pinsteren

Pinksteren is in de eerste plaats het feest van de verandering. Niet verandering voor de verandering, maar voor een totale omvorming tot iets geheel nieuws. Dat is het scheppende werk van de Heilige Geest.

Het Boek van Handelingen van de Apostelen beschrijft hoe een kleine groep van volgelingen van Jezus zich uit angst voor vervolging opsluit. Maar op die eerste pinksterdag in Jeruzalem worden ze omgevormd tot moedige getuigen van de grote daden van God. Ze durven in het Sanhedrin de opstanding van Jezus te verkondigen. Ze staan onvervaard voor koningen en keizers als getuigen van hun geloof in de Opgestane. Degenen uit alle volken en talen . Die toen in Jeruzalem aanwezig waren, hoorden de apostelen, vervuld waren van de Heilige Geest, God loven en prijzen in hun eigen taal.

Bij de torenbouw van Babel waren de mensen uit elkaar gegaan. Ze verstonden elkaar niet meer. Zo raakte de mensheid over de hele aarde verspreid en van elkaar vervreemd. Met Pinksteren is beweging omgekeerd en naar elkaar toe. Het is het feest van de eenheid van alle mensen, van onderling begrip, van het doorbreken van door mensen opgetrokken scheidsmuren. Het begon in Jeruzalem en van daaruit breidde het geloof zich uit tot aan de uiteinden van de aarde. Er is geen land meer of gebied op aarde waar het woord niet wordt gehoord.

Wie of wat is die Geest, die dit tot stand bracht? De Heilige Geest wordt vaak afgebeeld als een duif. De duif is symbool voor vrede en onschuld. De duif met een olijftakje in zijn bek is het ultieme vredessymbool en symbool voor verzoening tussen mensen. We proberen met woorden en rituelen die andere werkelijkheid aan te duiden en te beleven. Het aansteken van een kaars aan het licht van de brandende Paaskaars, het breken van het brood en het delen van brood en wijn.


Er zijn ve
el voorbeelden van mensen die geïnspireerd door de Heilige Geest iets totaal nieuws beginnen en uiteindelijk dingen tot stand brachten, die groots en inspirerend waren. Het begint bij een klein vonkje, wat overslaat naar anderen en dat zich dan ontwikkelt tot een groot en laaiend vuur. De voorbeelden zijn teveel om op te noemen. Mother Teresa en haar Missionaries of Charity zijn een voorbeeld. Maar ook de Sant’ Egidio beweging is ene voorbeeld. Deze werd in 1968 opgericht op een middelbare school in Rome. De oprichters trokken zich de nood aan van de daklozen en zwervers. Ze gaan uit van drie P’s: Prayer, Peace and the Poor: Gebed, Vrede en de Armen. De Oecumenische Geloofsgemeenschap Taizé opgericht in 1940 is nog steeds een magneet voor jonge mensen uit alle landen van de wereld. Iedereen die daar binnenkomt wordt als het even kan in zijn of haar eigen taal verwelkomd. Daarna wordt je gelijk aan het werk gezet.

En de jonge Papoea kunstenaar die voor ons een afbeelding maakte, die op de liturgie staat. Iedereen heeft een vlam gekregen en samen vormen we met onze vlammetjes als gemeenschap een grote vlam, een laaiend vuur. De twaalf dragers van die kleine vlammen zijn wij, mensen van allerlei afkomst.

Niet iedereen is een Mother Teresa of een Frère Roger. Dat hoeft ook niet. Als dat kleine vonkje er maar is, het vonkje van Pinksteren, dat je er toe drijft om te geloven in en te werken aan de oecumene van alle mensen van goede wil.

Geleid door de Geest van God, de Geest van Pinksteren,

de geest ook van onze eigen geloofsgemeenschap.

 

 

een open gemeenschap van mensen, die de wereld kritisch wil benaderen vanuit de traditie van het christendom en die zorg wil hebben voor elkaar en voor anderen